Turystyka górska

Turystyka górska to turystyka kwalifikowana wymagająca od uczestników sprawności fizyczne oraz posługiwania się sprzętem turystycznym. Uprawia się ją w górach, miejscach, które charakteryzuje rzeźba o znacznych różnicach wysokości.

Trekking są to wędrówki, należące do turystyki kwalifikowanej uprawianej w obszarze górskim. Osoba uprawiająca trekking nazywana jest Trekkerem, zazwyczaj jest to ktoś mający sporom wiedze na temat gór, bezpieczeństwa i specjalistycznego sprzętu używanego podczas wędrówek.

Trekking to po prostu chodzenie po górach z odpowiednim zabezpieczeniem. To poważne i profesjonalne podejście do turystyki górskiej. Nie każda osoba na szlaku jest trekkerem tak samo jak nie każda osoba biegająca wieczorami dla przyjemności jest lekkoatletą.

Trekking to coś więcej niż chodzenie po górach, to odkrywanie nowych zakątków, miejsc, do których jeszcze nikt nie dotarł.

Dla wszystkich miłośników turystyki górskiej przygotowano specjalne trasy, które mają na celu poruszanie się w obszarze górskim. Szlaki górskie są specjalnie oznakowane, pierwsze z nich powstały w Polsce.

Historia znakowania szlaków turystycznych w górach.

Historia znakowania szlaków górskich wiąże się z osobą Walezego Eliasza Radzikowskiego, który to w roku 1887 za pomocą pojedynczych pasków czerwonej farby wytyczył w Tatrach pierwszy szlak, prowadzący z Toporowej Cyrhli do Morskiego Oka. W 1907 roku, na terenie Beskidów Hugo Zapałowicz posłużył się podobną techniką, wyznaczając szlak z Suchej przez Magurkę do Zawoi.

Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, które jest poprzednikiem Polskiego Towarzystwa Turystyczno - Krajoznawczego odegrało w tworzeniu szlaków rolę kluczową. Wtedy bardzo szybko rozwijał się system znakowania, powstała także specjalistyczna literatura na ich temat.

Proces przekształcenia pierwszej techniki znakowania na obecny wzór trójpasowego to głównie zasługa panów Kazimierza Sosnowskiego i Feliksa Rapfa. Duże znaczenie miał nadzór organizacyjny, oraz opieka społeczna nad znakami, osiągnięto około 11 tys. km szlaków w Polsce.

Polska metodyka znakowania została uznana za modelową i od lat 70-tych XX w. zaczęto ją przyjmować w górach innych krajów europejskich, np. w Rumunii, w Bułgarii czy w Niemczech. PTTK wyszło z inicjatywą upowszechniania szlaków górskich górskich innych krajach, na podstawie polskiej metodyki. Dlatego w obecnym systemie międzynarodowych szlaków pieszych w górach, w ramach Europejskiego Związku Wędrownictwa (EWV), wykorzystano przede wszystkim wskazówki PTTK.