Cztery oficjalne języki, dwa wielkie miasta o równym znaczeniu, zróżnicowany krajobraz, jakiego nie spotkamy nigdzie indziej – taka właśnie jest Hiszpania. Popularne wyobrażenie o tym kraju jak kraju flamenco, korridy, barów tapas w najmniejszym stopniu nie oddaje różnorodności tej ziemi. To najliczniej odwiedzany przez turystów zagranicznych kraj świata. Hiszpania to kraj urokliwych miasteczek, pełnych zabytkowych budowli i pamiątek. Wiele zabytków wpisanych jest na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. 
Zobacz szczegółową mapę EgiptuInformacje podstawowe
Arabska Republika Egiptu oficjalna nazwa, ze stolicą w Kairze to kraj arabski leżący częściowo w północno - wschodniej Afryce nad Morzem Śródziemnym i Morzem Czerwonym (pomiędzy Libią, Izraelem i Strefą Gazy) i częściowo w Azji (półwysep Synaj).
Egipt jest krajem pustynnym i mimo iż zajmuje powierzchnię około 1,0 mln km2, to 90% terenu jest pokryta pustyniami. Część zamieszkana znajduje się w Dolinie Nilu i stanowi około 5 % powierzchni całego państwa. To właśnie tu zamieszkuje 99% ludności. Liczba obywateli (głównie Arabowie) wynosi 68 mln, z czego 94% są to muzułmanie (wyznają islam), chrześcijanie koptyjscy ( około 6 %, potomki starożytnych Egipcjan.
Państwo jest najludniejszym krajem arabskim i drugim zaraz po Nigerii najludniejszym państwem pod względem liczby ludności. Od zachodu sąsiaduje z Libią, od północnego - wchodu ze Strefą Gazy, od wschodu z Izraelem, a od strony południowej z Sudanem. Częścią granic wschodniej i północnej są dwa morza. Wschód - Morze Czerwone, północ - Morze Śródziemne.
Przez państwo przepływa Nil (najdłuższa rzeka świata), oddzielająca pustynie na zachodzie i półpustynie na wschodzie kraju. Kraj podzielony jest na cztery regiony geograficzne: Pustynię Libijską, Pustynię Arabską, dolinę i deltę Nilu i półwysep Synaj.
Klimat
Egipt prawie w całości (prócz wybrzeża gdzie panuje śródziemnomorski podzwrotnikowy klimat) leży w strefie klimatu zwrotnikowego, pustynnego (skrajnie suchego), który charakteryzuje się prawie całkowitym brakiem opadów i całkiem sporymi wahaniami temperatur (dzień i noc). W zimie temperatura odpowiednio wynosi od 11 do 18 °C, a w lecie dochodzi do 35 °C.
Gospodarka
Obecnie państwo jest jednym z najlepiej rozwiniętych krajów afrykańskich (chociaż PNB na jednego mieszkańca wynosi 790 dol. USA). Posiada znaczące złoża gazu ziemnego, ropy naftowej, rud żelaza, manganu i fosforytów. Obszar całego kraju jest bogaty w podkłady surowców (włókienniczy, spożywczy, obuwniczy i odzieżowy, wyrób dywanów) i materiałów budowlanych.
Najsilniej uprzemysłowiony i najbardziej skoncentrowany jest obszar delty Nilu, zwłaszcza trzech miast: Kairu, Aleksandrii i Suezu. Górny Egipt ma centrum przemysłowe w Asuanie.
Z roku na rok wzrasta rola turystyki w gospodarce kraju. Kraj posiada nowoczesne hotele i bazy noclegowe dla swoich turystów dzięki którym zarabia co roku ponad 1,o mld dol. USA.
Egipt - sprawdź najlepsze oferty
Historia
Państwo egipskie powstało ok. 3000 r. p.n.e. Początkowo posiadało dwa królestwa i tym samym dwie stolice: Egipt Górny (Teby) i Egipt Dolny (Memfis). Około 150 lat później przywódca Górnego Egiptu - Menes podbił Egipt Dolny złączając dwa państwa w jedno. Od tego czasu stolicą Egiptu był Memfis a następni jego władcy nosili dwie korony jako znak panowania w obu królestwach.
Państwem od powstania kierowali dynastyczni władcy (faraonowie), którym początkowo przypisywano boskie pochodzenie, uznając ich wręcz za synów boga - słońca Re. Początkowo Faraon był najważniejszą (nieomylną) osobą w państwie, do której zwykli śmiertelnicy nie mieli dostępu. Wierzono w nieśmiertelność władcy, dlatego mumifikowano jego ciało, składając je w grobowcach.
Okres starego państwa (dynastie od III do VI) zostawił po sobie największe i najbardziej znane egipskie budowle: mastab, świątynie i piramidy (Giza, Abu Simbel, Karnak). Pierwszą z nich była schodkowa piramida faraona Dżesera znajdująca się w Sakkarze, kolejne budowane były za czasów IV dynastii w Gizie (Cheopsa, Chefrena i Mykerinosa - uznane za jeden z 7 cudów świata).
W tym okresie Egipt przeżywał swoją świetlność. Państwo dynamicznie się rozwijało. Rzemiosło i handel były dziedzinami, które w tym czasie osiągnęły apogeum. Utworzono stabilną administrację państwa, którą podzielono na nomy (jednostki terytorialno-administracyjne kraju - odpowiednik powiatu).
Po latach wspaniałego rozkwitu w okresie Średniego Państwa (okres literatury egipskiej) i Drugiego Okresu Przejściowego (XII dynastia), gdzie nastąpił rozwój gospodarczy (handel), polityczny, rolniczy i kulturalny (rzeźby, wyroby z kamienia, jubilerstwo) Egiptu, państwo pod presją zamieszek, buntów i regresu gospodarczego zaczęło chylić się ku upadkowi (brak silnej władzy centralnej za czasów XII i XIV dynastii).
Państwo przeżywając w tym okresie ekspansję handlową, zawiązało liczne kontakty handlowe z: Mezopotamią, Palestyną, Fenicją czy Arabią. Kiedy w Delcie osiedlają się plemiona Hyksosów, szybko opanowują Dolny Egipt, zakładając XV i XVI dynastię. Wykorzystując ciąg wojen wewnętrznych o władzę, podbijają i zdobywają Egipt, dzieląc państwo na II części. Dopiero podjęta (przez XVII dynastię) walka z najeźdźcami, po latach sukcesów i porażek zakończyła się zdobyciem stolicy Hyksosów (Awaris) i ponownym zjednoczeniem kraju.
Okres Nowego Państwa (za panowania XVIII dynastii) doprowadza do ponownego zjednoczenia się kraju. Wtedy również zostają zdobyte nowe ziemie od Palestyny do Nubii. Państwo w tym okresie przeżywa rozwój terytorialny i religijny. Mimo licznych zwycięstw i poszerzenia swoich granic Nowe Państwo za dynastii Ramzesów upada na rzecz Tebańskich dynastii arcykapłanów, następnie państwo chyli się pod podbojami Libijskimi.
Okres Późny obejmuje podział Egiptu na dwa państwa. Północną częścią władała XXI dynastia, której Memfis było centrum administracyjnym. W tym czasie nastąpiło poszerzenie władzy kapłanów i wzrost znaczenia możnowładców.
Panowanie XXVI dynastii ponownie scala i stabilizuje Egipt, jednocześnie rozwijając kulturalnie i ekonomicznie państwo. Ostatni władca XXVI dynastii ponosi klęskę w bitwie z armią perską, w wyniku czego władzę w Egipcie przejmują Persowie (dynastia perska).
Okres Ptolemejski zapoczątkowuje podbój Aleksandra Wielkiego przejęciem przez niego władzy, kiedy ro Grecy doprowadzają do hellenizacji kraju. Stolicą państwa staje się Aleksandria, a językiem urzędowym grecki. Po tym okresie kultura, tradycje za czasów faraońskich ulegają bezpowrotnemu unicestwieniu.
W Okresie Rzymskim Egipt staje się prowincją rzymską, którą włada prefekt. Następuje silny rozwój chrześcijaństwa i pierwsze prześladowania, dawne świątynie zostają przerobione na kościoły.
Okres Koptyjsko-Bizantyjski (ok. 395-641 n.e.) - obszar Egiptu stał się częścią Bizancjum. Rozwój kościoła koptyjskiego zaowocował budową klasztorów. Krwawe rządy Konstantynopola budziły niechęć społeczeństwa, które tym łatwiej poddało się najazdowi Arabów.
W Okresie Koptyjsko-Bizantyńskim następuje kolejny podział cesarstwa rzymskiego na dwie części. Egipt znalazł się w cesarstwie wschodnim.
Podczas panowania muzułmańskich dynastii Tulunidów i Fatymidów w 879-1169, powstaje Kair, który staje się stolicą kraju.
Egipt w pigułce:
Abu Simbel Al-Azhar Alabastrowy Meczet (Muhammada Allego) Aleksandria Asuan Cytadela w Kairze Dahab Dolina królów El Gouna File Giza Grobowiec Tutanchamona Hierapolis Hurghada Karnak Khan El Khalili Klasztor św. Katarzyny Luksor Miasto umarłych Muzeum Egipskie Piramida Cheopsa Sharm El Sheik
